Ξενιτεμένο μου πουλί

Ξενιτεμένο μου πουλί
εκεί στα ξένα που `σαι
σου στέλνω μήλο σέπεται
κυδώνι μαραγκιάζει

Σου στέλνω και το δάκρυ μου
σ’ ένα μικρό μαντίλι
το δάκρυ μου είναι καφτερό
και καίει το μαντίλι

Ξενιτεμένο μου πουλί
εκεί στα ξένα που `σαι
ξένοι σου πλένουν τα σκουτιά
ξένοι στα σαπουνίζουν

Στα πλένουν μια στα πλένουν δυο
στα πλένουν τρεις και πέντε
κι από τις πέντε κι ύστερα
τα ρίχνουν στο σοκάκι

Πάρε ξένε μ’ τα ρούχα σου
πάρε και τα σκουτιά σου
και σύρε στην πατρίδα σου
σε καρτερεί η φαμελιά σου.

Γιατί μ’ αγάπησες Μαρία Πολυδούρη

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες
στα περασμένα χρόνια.
Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.
Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο
κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.
Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν
με την ψυχή στο βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο
της ύπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν.
Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες
και στη ματιά σου να περνάη
είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο
να παίζει, να πονάη,
μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε
γι’ αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου.
Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα,
σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.
Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα,
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.
Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου
μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.
Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου
μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,
μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.
Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες
έζησα, να πληθαίνω
τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες
κ’ έτσι γλυκά πεθαίνω
μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες.

Το γαλάζιο δώρο Ν. Λυγερός

Πάνω στα πέταλά τους
ένας αόρατος ιππόκαμπος
είχε αφήσει τα ίχνη του.
Ξέχασε την αρμύρα
στη χαραυγή των λουλουδιών
κι εκείνα είδαν το όνειρο
της θάλασσας.

Πάλι ὁ οὐρανός...ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ Γ

Πάλι ὁ οὐρανὸς ἀνοίγει ἐδῶ τὴν πύλη.
Πάλι σηκώνει τὴ σημαία
Ἐμεῖς μπαίνουμε χωρὶς φόβο
Τὰ μάτια τὰ πουλιὰ μαζί μας μπαίνουν
Ἀστράφτει ἡ πολιτεία ἀστράφτει ὁ νοῦς μας
Ἡ φαντασία τοὺς κήπους πλημμυράει
Εἶναι παιδιὰ ποὺ στέκονται στὶς βρύσες
Κορυδαλλοὶ στοὺς ὄρθρους ἀκουμπᾶνε
Στὶς λεμονιὲς ἄγγελοι χορτάτοι
Εἶναι ἀηδόνια ποὺ παντοῦ ξυπνᾶνε
Φλογέρες παίζουν ἔντομα βουίζουν
Εἶναι τραγούδια ἡ στάχτη τῶν νεκρῶν
Καὶ οἱ νεκροὶ κάπου ἀναγεννιοῦνται πάλι
Ὁλοῦθε μᾶς μαζεύει ὁ Θεὸς
Ἔχουμε χέρια καθαρὰ καὶ πᾶμε.

Ο Βόσπορος και η Πόλη

-«Πες μου, κυρά μου ζηλευτή, πεντάμορφη κυρά μου,

γιατί ποτίζεις δάκρυα τα γαλανά νερά μου;

Σαν τι ‘ναι, που μου ζήτησες κι εγώ να μην το φέρω

μήπως σ' ελύπησα ο φτωχός και δίχως να το ξέρω;

Στα κάτασπρα τα πόδια σου δεν πέρασε ημέρα,

που να μη σούφερα σκυφτός δώρ' απ' τον κόσμο πέρα.

Πες μου, λοιπόν, γιατί μου κλαις, πεντάμορφη κυρά μου;

Γιατί ποτίζεις δάκρυα τα γαλανά νερά μου;»

-Στα κάτασπρα τα πόδια μου δεν πέρασεν ημέρα,

που να μην έφερες σκυφτός δώρ' απ' τον κόσμο πέρα!

Μόν' ένα δώρο ολημερίς κι ολονυχτίς προσμένω

Κι ακόμα δεν μου το ‘φερε το κύμα σ' τ' αφρισμένο.

Μόν' ένα δώρα λαχταρούν τα μάτια μου και κλαίνε,

«Ατίμητο στ' ατίμητα, Ελευθεριά, το λένε!»

Prayers of Thanksgiving

O Lord my Savior and my Master, I, Thine unprofitable servant, with fear and trembling give thanks unto Thy loving goodness for all Thy benefits which Thou hast poured so abundantly upon me, Thy servant. I fall down in adoration before Thee and offer Thee, O god, my praises; with fervor I cry to Thee: O God, deliver me henceforth from all adversities and mercifully fulfill in me such of my desires as may be expedient for me. Hear me, I entreat Thee, and have mercy, for Thou art the Hope of all the ends of the earth, and unto Thee, with the Father, and the Holy Spirit, be ascribed glory, now and ever, and unto ages of ages. Amen.
I praise Thee, O God of our Fathers, I hymn Thee, I bless Thee, I give thanks unto thee for Thy great and tender mercy. To Thee I flee, O merciful and mighty God. Shine into my heart with the True Sun of Thy righteousness. Enlighten my mind and keep all my senses, that henceforth I may walk uprightly and keep Thy commandments, and may finally attain unto eternal life, even to Thee, Who art the source of life, and be admitted to the glorious fruition of Thy inaccessible Light. For Thou art my God, and unto Thee, O Father, Son and Holy Spirit, be ascribed glory, now and ever and unto ages of ages. Amen.

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Ἂν πεῖς πάλι σὲ ἕναν ἀπὸ τοὺς ἄλλους, τοὺς φτωχούς, νὰ περάσει μισὴ ὥρα μὲ τὴν παρέα τῶν κοσμικῶν, καλύτερα ἔχει νὰ τὸ βάλεις στὸ μπουντρούμι, παρὰ νὰ βλέπει καὶ ν᾿ ἀκούγει ἐκεῖνα τὰ ψεύτικα κομπλιμέντα, τὶς ἀνάλατες συζητήσεις, τὰ κρύα χωρατά. Στὴ συναναστροφὴ ποὺ κάνουνε αὐτοὶ οἱ ψευτισμένοι, θαρρεῖς πὼς τοὺς χωρίζει ἕνας τοῖχος τὸν ἕναν ἀπὸ τὸν ἄλλον. Ἐνῶ οἱ ἄλλοι, ποὺ ζοῦνε μακρυὰ ἀπὸ τὸν κόσμο, νοιώθουνε πὼς οἱ καρδιὲς τοὺς γίνονται ἕνα, πὼς ἀκουμπᾶ ὁ ἕνας ἀπάνω στὸν ἄλλον καὶ ξεκουράζεται. Ἀγαπᾶ καὶ ἀγαπιέται, χαίρεται καὶ δίνει χαρά. Ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν σαρκικῶν ἀνθρώπων στέκεται ὁ διάβολος καὶ τοὺς κάνει νὰ μιλᾶνε ὁλοένα γιὰ λεφτὰ καὶ γιὰ τὰ ὅμοια, γιὰ νὰ μὴ γροικήσουνε οὔτε τὸ φαγὶ ποὺ τρῶνε. Ἀπὸ πάνω ἀπὸ τὴ συντροφιὰ τῶν ταπεινῶν στέκεται ὁ Θεός, κι᾿ ὅλα εἶνε εὐλογημένα.

Πετάξετε ἀπὸ πάνω σας τὴν ψευτιά. Ἀνοίξετε τὰ πανιά, νὰ τὰ φουσκώσει ὁ καθαρὸς ἀγέρας τοῦ πελάγου. Νὰ δροσισθεῖ ἡ ψυχή σας, νὰ νοιώσετε πὼς ζητᾶ ἀληθινὰ κι᾿ ὄχι ψεύτικα.

( Απόσπασμα από κεφάλαιο του βιβλίου «Ευλογημένο Καταφύγιο», εκδ. «ΑΚΡΙΤΑΣ»)

Πικραμένος αναχωρητής

Θα φύγω σε ψηλό βουνό, σε ριζιμιό λιθάρι

να στήσω το κρεβάτι μου κοντά στη νερομάνα

του κόσμου που βροντοχτυπούν οι χοντρές φλέβες του ήλιου,

ν' απλώσω εκεί την πίκρα μου, να λυώσει όπως το χιόνι.

Μήν πιάνεσαι απ' τους ώμους μου και στριφογυρίζεις

άνεμε!

φεγγαράκι μου!

Καλέ μου!

Αυγερινέ μου!

Φέξε το ποροφάραγκο! Βοήθα ν' ανηφορήσω!

Φέρνω ζαλιά στις πλάτες μου τα χέρια των νεκρών!

Στη μια μεριά έχω τα όνειρα, στην άλλη τις ελπίδες!

Κι ανάμεσα στις δυο ζαλιές το ματωμένο στέφανο!

Μη με ρωτάς καλέ μου αϊτέ, μη με ξετάζεις ήλιε μου!

Ρίχτε στο δρόμο συννεφιά να μη γυρίσω πίσω!

Κυττάχτηκα μες στο νερό, έκατσα και λογάριασα,

ζύγιασα το καλό και το κακό του κόσμου. Κι αποφάσισα,

να γίνω το μικρότερο αδερφάκι των πουλιών!

Κόκκινα χείλη φίλησα Παραδοσιακό

Κόκκιν' αχείλι εφίλησα

κι έβαψε το δικό μου

και στο μαντίλι το 'συρα

κι έβαψε το μαντίλι

και στο ποτάμι το 'πλυνα

κι έβαψε το ποτάμι

κι έβαψε η άκρη του γιαλού

κι η μέση του πελάγου

κατέβη αϊτός να πιει νερό

κι έβαψαν τα φτερά του

κι έβαψε ο ήλιος ο μισός

τ' ολόγιομο φεγγάρι

κόκκιν' αχείλι εφίλησα

κι έβαψε το δικό μου

ΚΟΚΚΙΝΑ ΧΕΙΛΗ ΦΙΛΗΣΑ

Κόκκινα χείλη φίλησα

Βάψανε τα δικά μου

Γι’ αγάπη εγώ σου μίλησα

Και για καημό η καρδιά μου

Πλατύ ποτάμι η αγάπη μας

Πλατιές της γης οι στράτες

Είναι στρωμένες με καημούς

Μα και χαρά γεμάτες

Πως ήρθες κι’ ανταμώσαμε

Κι’ έγινες τα’ όνειρό μου

Και πως τα χέρια δώσαμε

Βαθύ παράπονο μου

Πλατύ ποτάμι η αγάπη μας

Πλατιές της γης οι στράτες

Είναι στρωμένες με καημούς

Μα και χαρά γεμάτες