Πάλι ὁ οὐρανός...ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ Γ

Πάλι ὁ οὐρανὸς ἀνοίγει ἐδῶ τὴν πύλη.
Πάλι σηκώνει τὴ σημαία
Ἐμεῖς μπαίνουμε χωρὶς φόβο
Τὰ μάτια τὰ πουλιὰ μαζί μας μπαίνουν
Ἀστράφτει ἡ πολιτεία ἀστράφτει ὁ νοῦς μας
Ἡ φαντασία τοὺς κήπους πλημμυράει
Εἶναι παιδιὰ ποὺ στέκονται στὶς βρύσες
Κορυδαλλοὶ στοὺς ὄρθρους ἀκουμπᾶνε
Στὶς λεμονιὲς ἄγγελοι χορτάτοι
Εἶναι ἀηδόνια ποὺ παντοῦ ξυπνᾶνε
Φλογέρες παίζουν ἔντομα βουίζουν
Εἶναι τραγούδια ἡ στάχτη τῶν νεκρῶν
Καὶ οἱ νεκροὶ κάπου ἀναγεννιοῦνται πάλι
Ὁλοῦθε μᾶς μαζεύει ὁ Θεὸς
Ἔχουμε χέρια καθαρὰ καὶ πᾶμε.

Ο Βόσπορος και η Πόλη

-«Πες μου, κυρά μου ζηλευτή, πεντάμορφη κυρά μου,

γιατί ποτίζεις δάκρυα τα γαλανά νερά μου;

Σαν τι ‘ναι, που μου ζήτησες κι εγώ να μην το φέρω

μήπως σ' ελύπησα ο φτωχός και δίχως να το ξέρω;

Στα κάτασπρα τα πόδια σου δεν πέρασε ημέρα,

που να μη σούφερα σκυφτός δώρ' απ' τον κόσμο πέρα.

Πες μου, λοιπόν, γιατί μου κλαις, πεντάμορφη κυρά μου;

Γιατί ποτίζεις δάκρυα τα γαλανά νερά μου;»

-Στα κάτασπρα τα πόδια μου δεν πέρασεν ημέρα,

που να μην έφερες σκυφτός δώρ' απ' τον κόσμο πέρα!

Μόν' ένα δώρο ολημερίς κι ολονυχτίς προσμένω

Κι ακόμα δεν μου το ‘φερε το κύμα σ' τ' αφρισμένο.

Μόν' ένα δώρα λαχταρούν τα μάτια μου και κλαίνε,

«Ατίμητο στ' ατίμητα, Ελευθεριά, το λένε!»